اين غزل سایه را - که در استقبال غزل حافظ است - شجريان دو بار به زيبایی خوانده است. يک بار در دشتی - در کنسرت با گروه زنده‌ياد فراموز پايور - که بعداً در آلبوم «راز دل» منتشر شده است و فکر می‌کنم يکی از زیباترين دشتی‌هايی است که شجریان خوانده است، به ويژه دیلمانی که روی ابياتی از قطعه‌ی «بهار سوگوار» سایه خوانده است.

همین غزل را شجريان بار ديگر در آلبوم شماره‌ی يک چاووش - «به یاد عارف» - خوانده است اما اين بار در بياتِ ترک با آهنگسازی و سرپرستی محمدرضا لطفی با گروه شيدا. اين اجرای بيات ترک شجريان را بشنويد. اجرای دشتی را هم جداگانه خواهم آورد.

عنوان نوشته هم از بیت آخر سايه در اين غزل است:

صفای آينه‌ی خواجه بين کزين دمِ سرد

نشد مکدر و بر آه عاشقان بخشيد.

غزل سايه چنین آغاز می‌شود:

نه لب گشايدم از گل نه دل کشد به نبيد

چه بی‌نشاط بهاری که بی‌رخ تو رسيد

و غزل حافظ چنين آغاز می‌شود:

رسيد مژده که آمد بهار و سبزه دميد

وظیفه گر برسد مصرف‌اش گل است و نبید