حکمتِ حافظانه
حافظ دو غزل ناب دارد که پرویز مشکاتيان روی آنها آهنگهایی درخشان و بیبدیل ساخته است. مطلع يکی اين است:
گلعذاری ز گلستانِ جهان ما را بس
زين چمن سايهی آن سروِ روان ما را بس
و اين غزل دريایی است از لطافت، معنا و حکمت. اين غزل را زندهياد ایرج بسطامی در آلبوم مژدهی بهار در شور خوانده است.
ديگر هم مطلعاش اين است:
ترسم که اشک در غمِ ما پردهدر شود
وين رازِ سر به مُهر به عالم سمر شود
آهنگ روی اين غزل که ساختهی مشکاتيان است، يک بار با صدای افتخاری خوانده شده و یک بار با صدای بسطامی. این غزل را با صدای بسطامی قبلاً در ملکوت آوردهام. «مقام صبر» با صدای افتخاری را هم به خاطر این غزل حافظ هم میآورم. این تصنیف در راستپنجگاه ساخته شده است. شاید به تدريج دربارهی ابيات دیگر این دو غزل چیزی بنويسم يا در زير همين مطلب بیفزايم. عجالتاً اين دو قطعه را گوش بدهيد.