چراغانی شب
بيا ساقی شبِ ما را چراغان گردان
خزانِ خاطرِ ما را بهاران گردان...
بنوشان يارا
از آن می ما را
که در جانِ مشتاقان شرار اندازد
گذار دل در کوی نگار اندازد
که بگويی: «ما کارک خويش با تو برديم به سر / دست افشانان برون گريزيم ز در» و بگويی که«فُزتُ وربّ الکعبة». شادی از اين عظيمتر؟