اگر اين فيلم تصادف (Crash) را نديده‌ايد، حتماً يک بار هم که شده ببينيدش. عميقاً آدم را تکان می‌دهد. فيلمی است سرشار از تجربه‌های وجودی. هيچ کس نمی‌داند که کی‌ست و بعد چه خواهد کرد و چه خواهد شد. کارگردان هزار و یک صحنه‌ی غريب را که هميشه برای همه‌ی ما رخ می‌دهد کنار هم نهاده است. فرق‌اش اين است که ما توجه چندانی به قبل و بعد ماجراها نداريم و هميشه يک رويه‌ی همه‌ی انسان‌ها را می‌بينيم و بر اساس همان قضاوت‌شان می‌کنيم. وقتی فيلم را می‌ديدم اين بيت حافظ يکسره پيش چشم‌ام بود:
حکم مستوری و مستی همه بر خاتمت است
کس ندانست که آخر به چه حالت برود
خدا عاقبت همگی ما را ختم به خير کناد!