عنوان بالا زياد فريب‌تان ندهد. نه اين‌که بيخودی بگويم. اما وبلاگ‌های فارسی هم به موتورهای جست‌وجو خدمت کرده‌اند، هم خيانت. کافی است بخواهيد دنبال يک کلمه‌ی کليدی به فارسی در اينترنت بگرديد، بلافاصله صدها لينک به وبلاگ‌های فارسی، علی‌الخصوص به ميزبان نه چندان شريف پرشين‌بلاگ (هر جور که خودشان می‌نويسندش!) پيدا می‌کنيد. شايد وقتی وارد صفحه‌ی آن‌ها می‌شويد، مطلب ربط چندانی به کلمه‌ی مورد نظر شما نداشته باشد. اين تفاوت بزرگ‌اش با فضای انگليسی زبان است. وقتی به زبان انگليسی دنبال چيزی می‌گردی، عموماً، حداقل تا حالا، به معتبرترين و مربوط‌ترين صفحات و لينک‌ها می‌رسی. اما وضع زبان فارسی اين‌گونه نيست. وبلاگ‌های فارسی، آلودگی زبانی در اينترنت ايجاد کرده‌اند. آدم اعصاب‌اش خرد می‌شود وقتی می‌بيند برای يافتن چيزی سر از وبلاگی در آورده‌ای با ادبیات سست و نحيف و تعبيراتی مضحک و نامربوط. 

با اين‌حال، این «آلودگی وبلاگی» چندان هم مضر و بی‌خاصیت نيست. بسيار پيش آمده است که به دنبال تک بيت يا قطعه‌ای از شاعری می‌گشته‌ام و همين وبلاگ‌های آلاينده مشکل‌ام را حل کرده‌اند! پس با وجود تمام مضرات آلاينده‌شان، وبلاگ‌ها کلی خدمت هم کرده‌اند. اما اين‌که در دراز مدت،‌ اين آلايش وبلاگی چه تأثيری بر زبان فارسی ما که از هر سو لگدی خورده است، وارد می‌کند،‌ بحثی است که اهل فن بايد به آن بپردازند. از این گذشته، تصور می‌کنم کسانی که سايت‌ها يا وبلاگ‌ها متعبر و وزينی به زبان فارسی دارند، بهتر است اهتمام بيشتری بورزند تا سايت‌شان يا وبلاگ‌شان به راحتی در موتورهای جست‌وجو در دسترس باشد و بالاترين مقام را در ارايه‌ی لينک‌ها مربوط داشته باشند. کاش اهل فن و ارباب نظر، اين بحث ظريف و جزيی و ظاهراً حاشيه‌ای را ادامه دهند و دقيق‌تر در آن نظر کنند.