دوست گرامی، که زیر دیدگاهم درباره ی "مورد دباشی" حواله ام دادید به این نوشته ی تازه ی خواندنی تان، گرچه توصیه کردن را ناروا می دانم، ولی جمله ی توصیه وارتان را که "کمی از اشخاص و افراد فاصله بگيرید" می پذیرم (ولی این را نفهمیدم یعنی چه که "دباشی هم می‌توانست مستقيماً در نوشته‌اش از افراد نام ببرد که نبرده است". دباشی نام ببرد یا نه چه ربطی به من دارد، و مگر او استاندارد من است یا من معیار او؟) به هر حال همانطور که می گویید واژه ها را باید درست به کار برد، واژه ها آلوده می شوند، واژه ها پر از معنی هایند، و گاه بیشتر ذهنی هستند و بیرون از هر کادری. مثل همین "پست مدرنیسم" که به نظرم مفهومی ست از اساس بیرون از چارچوب. بیرون از چارچوب "مدرنیسم" و اشاره ای به واکنش آدم ها به آن چارچوب های قرن بیستمی. نه آنگونه که گفتید در نوشته ی دباشی اثری از تعریف و شرحش بود و نه اگر می بود راهگشای عبارت پردازی اش می شد. پس واژه ها هم مثل انسان و روانش پیچیده و لایه لایه اند. 35 سال پیش واژه های "انقلاب" و "سپاهی" تصویرهایی را در ذهن انسان ایرانی تداعی می کردند به کل متفاوت از آنچه با شنیدن این واژه ها آوار می شود بر سر ایرانیان امروز. آنجا که می گویید واژه ها را می آلایند پس تسلیم این آلودگی ها نباید شد، با شما همراهم ولی اینجا که "محاربه" را در سیاهه ی مفیدها و کارآمدهای به انحراف کشیده شده گذاشته اید با شما موافق نیستم. "محاربه" نماینده ی مفهومی به اندازه ی کافی منحرف و مبتذل هست. دیگر آن که فکر می کنم "جاسوس" و "جاسوسی" واژه هایی اند از اساس با بار حقوقی و تنها مربوطند به دانش حقوق. من کسی را جاسوس می نامم که دادگاهی در زمینه ی رژیمی دموکراتیک، بر پایه ی قانون هایی پاسدار آزادی و حقوق بشر، جاسوس بشناسدش و محکومش کند به مجازات هایی متناسب با جرمش. "جاسوسی" با چنین قانون گزاری هایی در چنین رژیمی تعریف می شود. پس آلودگی این واژه بیشتر نتیجه ی بی قانونی این رژیم به ذات دشمن قانون است، و کمتر جابجایی مفهوم هاست مانند آنچه درباره ی "اخلاق" یا "امنیت ملی" گفته اید.