سلام
تجربه ی قرن ها حکمرانی اسلام؛ یا به عبارتی اسلام سیاسی(چه میانه رو چه رادیکال)؛ نشان داده که به جز تبعیض و ستم و خودکامه گی پیامدی نداشته است. در این که اسلام قرانت رحمانی هم دارد شکی نیست؛ اما این روایت ملایم در ترکیب با سیاست به فاجعه می انجامد. باید عرض کنم که "تصور " شما از بنیاد اشتباه است.
-------------------

اين‌که «تصور» من از بنياد «اشتباه» است، نيازمند دليل است. تنها يک نکته را تذکر می‌دهم و آن اين است که گويا شما بنياد نظر بنده را در باور داشتن به چيزی به اسم «اسلام رحمانی» می‌دانيد. بر خلاف تصور شما، يا تصور کسانی که چنين می‌انديشند، اسلام بر دو نوع رحمانی و غير-رحمانی (خشن، شيطانی يا هر چيز ديگری) نيست. اسلام بسيار متکثرتر از اين است که بخواهيم با اين مقوله‌بندی‌ها و برچسب‌ها توصيف‌اش کنيم يا از سر خودمان بازش کنيم. خوشبختانه سال‌های اخير بيشتر و بيشتر ناتوانی آن مقوله‌‌بندی رحمانی/غير-رحمانی را نشان داده است.

د. م.

با سلام.
جای نگرانی نیست ولی جای مخالفت چرا. چون هر حزب و اندیشه ای برای تقویت و مهار (هر دو) به رقیب و آلتزناتیو نیاز دارد. اما یک مسأله ی مهم:
راشد الغنوشی را بسیار شبیه روحانیون معتدلی چون مطهری یافتم. آن ها هنوز اسلام را دارای ایدئولوژی مشخصی برای حکومت می دانند که قابل تطبیق با برخی اصول تفکر مدرن است. غنوشی در مصاحبه ی با بی بی سی فارسی می گفت: «نظام حکومت در اسلام شورا است و نزدیک ترین مدل به شورا، دموکراسی است.» (نقل به مضمون) این حرف بسیار باردار و پر معناست و می تواند نشان دهنده ی جایگاه او در نظام فکری اندیشمندان مسلمان باشد:
1- نحوه ی معقول سازی نظام دموکراتیک، نزد او به زبان مشترک انسانی برنمی گردد. یعنی از محاسن این نظام از طریق عقل مشترک چیزی نگفت. از سازگاری نسبی آن با نظام اسلام سخن گفت.
2- اسلام(ظاهراً) شکارا سخن می گوید، نه اینکه این تعبیر او از اسلام باشد. و اسلام کارکرد مینمالیستی ندارد و بیراه نیست نظر اسلام را درباره ی حکومت هم بپرسیم.
---------------------

ممنونم. نکات خوبی را گفته‌ايد. به نظر من، دانش موجود درباره‌ی انديشه‌ی غنوشی به شدت محدود است. در فضای سياست‌زده‌ی فعلی، مردم از ريسمان سياه و سفيد می‌ترسند. کار اهل دانش، بازی کردن با عواطف يا تکيه کردن بر دريافت‌های شهودی نامدلل نيست. برای فهم بهتر غنوشی بايد هم آثار او را خواند، هم با او گفت‌وگو کرد و هم تحولات سال‌های اخيرش را به دقت دنبال کرد. اميدوارم از نوشته‌ی من به قدر کافی روشن باشد که من نه مدافع و مروج فکر غنوشی هستم و نه فکر می‌کنم او بی‌نقص است اما او قابليتی ارزش‌مند و مهم برای تغيیر تصوری است که همه از اسلام دارند. اين‌که او چطور از اين فرصت و قابليت استفاده می‌کنم به خودش بستگی دارد. اما اين‌که ادعا کنيم او چون مسلمان است در سياست آخرش به تبعيض می‌رسد، سخنی است بی‌اساس و آميخته با بغض و تبعيض از نوعی ديگر.

د. م.