حس خوبی دارم از ايران بودن. از تهران، از مشهد. ذوق و لذتی دارد دوباره ديدن اين‌جا و اين همه مهر و محبت و صفا و صميميتی که از دوستان و رفيقان می‌بينم. می‌دانم که اين‌ها بسيار آرمانی است و شايد بسيار کسان باشند که هميشه اين‌جا باشند و هر لحظه برای‌شان ستمی بزرگ باشد. اما حال خوشی داشته‌ام - و داشته‌ايم - در اين چند روز. اين مهری که به خاکِ ايران دارم، گويی بعد از سال‌ها دوباره دارد اين محبت شکفته می‌شود. اميدوارم چيزی اين رشته را نگسلاند. اين خاک به همان اندازه که دوست‌داشتنی است، سابقه‌ای درازی و تاريخی آزموده در رماندن دوستان و گسيختنِ رشته‌های دوستی دارد. مباد که چنين باشد.

باری ديروز، مجالی دست داد که رفيقی اهل دل و صاحب معرفت را زيارت کنيم به اتفاق بانو. حتماً می‌شناسيدش ديگر. سال پيش در همين ايام بود که نيم‌رخ‌اش را ديديد. اين بار تمامِ رخِ خودش و مرا ببينيد.